فرشته نیستم، انسانم

صد بار بگفتم به غلامان درت/ تا آینه دیگر نگذارند برتترسم که ببینی رخ همچون قمرت/ کس باز نیاید دگر اندر نظرت چو به بودی طبیب از خود میازار/ که بیماری توان بودن دگر بارچو باران رفت بارانی میفکن/ چو میوه سیر خوردی شاخ مشکنچو خرمن برگرفتی گاو مفروش/ که دون همت کند منت فراموشمنه بر روشنایی دل به یک بار/ چراغ از بهر تاریکی نگه دارنشاید کآدمی چون کرهٔ خر/ چو سیر آمد نگردد گرد مادروفاداری کن و نعمت شناسی/ که بد فرجامی آرد نا سپاسیجزای مردمی جز مردمی نیست/ هر آنکو حق نداند آدمی نیستوگر دانی که بدخویی کن...

ادامه مطلب